Golden Renta

Mamy pierwszy dzień nowego roku. Pamiętam, że w rodzinnym domu zwykle tego dnia rysowałam coś piórkiem. W tym roku przygotowałam aluminiową płytkę i spędziłam parę godzin przy prasie. I wyszła opowieść o Złotej Renecie.

W czasie moich spacerów mijam po drodze dzikie — albo raczej miejskie — jabłonie. Szczególnie piękne są zimą, gdy złote jabłka odbijają się wyraźnie pośród bezlistnych gałęzi na niebieskim tle bezchmurnego nieba. Zatrzymują mnie, przyglądam się im uważnie i z zachwytem. Pomimo przenikliwego zimna owoce jabłoni trwają nieporuszone, piękne i świetliste.

I pomyślałam, że to dobra opowieść na pierwszy dzień roku. Że dobrze jest trzymać się blisko tego, co świetliste, że dobrze po to sięgać, chociaż czasami jest to niezwykle trudne — w zawierusze dnia codziennego.

To życzę sobie i Wam, żeby o tym pamiętać w nadchodzącym roku, żeby trzymać się blisko światła.

Zostawiam dla Was grafikę…

Z miłością,
K.

pssst…

Poniżej zostawiam zdjęcie jabłoni z moich spacerów — są piękne…

Być może nie będzie mnie przez jakiś czas. Pomimo że ten świąteczny, wolny od pracy i spędzony blisko rodziny czas był naprawdę dobry, niestety udało mi się także gdzieś psychicznie pogubić —  byc moze było zbyt dużo roznych bodzcow naraz  i potrzebuję czasu, by wrócić do równowagi i poukładać wszystko na swoje miejsce. Najchętniej na długich spacerach. Bliskość natury zawsze stawia mnie na nogi. :-)

Ale pewnie wrócę na strony between wor(l)ds, bo bardzo lubię zostawiać dla Was te moje rysowane listy. Tymczasem.

I zapraszam tam ---->

fb: @between.words.2025 

in: @kasia_m.baranowska 

Golden Reinette

It is the first day of the new year. I remember that in my family home I would usually draw something with a nib on this day. This year, I prepared an aluminium plate and spent several hours at the press. And so a story emerged — the story of the Golden Reinette.

During my walks I pass wild — or rather, urban — apple trees along the way. They are especially beautiful in winter, when golden apples stand out clearly among bare branches, set against the blue of a cloudless sky. They make me stop; I look at them closely, with attention and wonder. Despite the piercing cold, the apples remain unmoved — beautiful and luminous.

And I thought this was a good story for the first day of the year. That it is good to stay close to what is luminous, good to reach for it — even though at times this can be extraordinarily difficult, amid the turbulence of everyday life.

This is what I wish for myself and for you: to remember this in the coming year, to stay close to the light.

I leave a print for you here…

With love,
K.

pssst…

Above, I am leaving a photograph of an apple tree from my walks — they are beautiful…

I may be away for a while. Although the holiday period — time off work and spent close to family — was genuinely good, I also found myself feeling a little mentally lost. There was simply too much to take in, and I need some time to regain my balance and put things back in order. Preferably on long walks. Being close to nature always helps me get back on my feet.  :-)

But I will probably return, because I truly enjoy leaving these letters for you.

For now.

You will find me there too ---->

fb: @between.words.2025

in: @kasia_m.baranowska 

And I leave you with a song about not giving up — a song that today's listening to the All-Time Chart brought back to me.
It is Don't Give Up by Peter Gabriel and Kate Bush — a song about hope, about holding on to one another, no matter what.

K.