Arles

Arle, Arle, Arle

Wychodziłam cię krokami, które zostawił dla nas pisarz, wędrując niespiesznie po twoich targowych placach pełnych zapachów ziół, oliwy i lokalnych serów. Uśmiechałam się, gdy mijał zalotne dziewczyny na ulicach znaczonych czerwonym światłem latarni. Przysiadałam z nim na ławce w parku, przyglądając się rzucanym srebrnym bulom, zasłuchana w opowieści o starym poecie, malarzach i rzeźbie Juliusza Cezara wyłowionej z rzeki Rodan, która była całym życiem nieznanego artysty fotografa. Z niepkojem nasłuchiwałam odgłosów w śmiertelnej ciszy ranionego toro. A potem nagle słodki trel słowików, które chroniły się w filotowych głębokich cieniach platanów. Okiennice stukały, słońce grzało niemiłosiernie, wino dojrzewało, a wiatr o imieniu Mistral nadchodził z Północy. Czas wirował, rzeczywistość przenikała kolejne granice i rodziła się tęsknota za miejsceem, w którym przez wieki o poranku zewsząd dochodziło wołanie:

cocorico  cocorico  cocrico

Takie powidoki piórkiem i piórem po lekturze ksiazki Adama Wodnickiego ''Tryptyk oksytanski''.

Może przyniosą radość i zachęcą do lektury. 

Z pozdrowieniami,

K

pssst...

Moja siostra Jola, takze postanowila prowadzic blog. Prezentuje tam swoje zdjeciowe pocztowki, ktorymi obdarowuje nas z roznych okazji. Zapraszam tam zajrzec kto ciekway. 

adres: JaMorikone.blogspot.com

I niezmiennie zapraszam tam ---->

fb: @between.words.2025 

in: @kasia_m.baranowska 

Arles

Arles, Arles, Arles

I walked you step by step, following the paths the writer left for us, wandering unhurriedly through your market squares filled with the scents of herbs, olive oil, and local cheeses. I smiled as he passed flirtatious girls on streets marked by the red glow of lanterns. I sat with him on a bench in the park, watching silver boules being thrown, listening intently to stories of an old poet, of painters, and of the sculpture of Julius Caesar fished out of the Rhône, which became the whole life of an unknown artist-photographer. With unease, I listened for sounds in the deadly silence of the wounded bull. And then, suddenly, the sweet trill of nightingales sheltering in the violet, deep shadows of plane trees. Shutters rattled, the sun burned mercilessly, the wine matured, and a wind called the Mistral came down from the North. Time spun, reality crossed successive boundaries, and a longing was born for a place where, for centuries, at dawn, a call could be heard from all sides:
cocorico cocorico cocrico

Such afterimages, drawn with nib and pen after reading Adam Wodnicki's Occitan Triptych.

I hope they bring joy.

With love,
K

pssst…

My sister Jola has also decided to start a blog. She shares her photographic postcards there — gifts she offers us on various occasions. If you're curious, I warmly invite you to take a look.

Address: JaMorikone.blogspot.com

You will find me there too ---->

fb: @between.words.2025

in: @kasia_m.baranowska 

I will ilustrate this image by a folk song from the book. 

''Rossinyol que vas a Franca'' by Serge Kerval

Stay tuned.

K.