Dzisiaj graficzna opowieść o dwóch kobietach z "Kwartetu Aleksandryjskiego" Lawrenca Durrella.
Przy stole sadzam obok siebie tytułową Justynę oraz partnerkę narratora — Melissę.

Justyna, inteligentna, zmysłowa, jest kobietą tragiczną, ukrywa się za maską namiętności.
W poszukiwaniu swojej prawdziwej natury spala się w ramionach kolejnych kochanków. Gdy poznajemy ją w książce, jej zażyła przyjaźń z L.G. Darleyem — narratorem — powoli przemienia się w romantyczną relację. Pomimo że oboje są w stałych związkach z innymi, ich przeznaczeniem jest zostać kochankami. Łączy ich nie tyle miłość, co chęć przeniknięcia tajemnicy drugiego i pragnienie ostatecznego zdobycia kochanka. Ich romans wpisuje się w gorącą, nieco neurotyczną, namiętną atmosferę Aleksandrii — miasta wykradzionego pustyni.

Pomimo że Justyna błyszczy intelektem, seksapilem i jedwabiami, jest klejnotem ciemnym — czarną perłą, bo za noszenie maski płaci się cenę — wtrąca nas ona w objęcia ciemności. (Wiecej o maskach mozecie poczytac [tutaj])  Jasnym i szlachetnym kamieniem tej opowieści okazuje się Melissa. Jest kobietą szczerą, nieustraszoną, uczciwą wobec siebie i innych. Jest przejrzysta, niczego przed nikim nie gra, bezinteresownie kocha Darleya. Daje mu dużo przestrzeni i wolności, którą narrator oczywiście nadużywa. Jest krucha i bezbronna. Zdaje się być kompasem moralnym tej opowieści.

Ja w mojej grafice zapraszam obie kobiety na wspólną kawę, na rozmowę o prawdziwej miłości. Mogłaby być bardzo ciekawa, bo jedna się jej boi, a druga się jej poświęca. Może rozmawiałyby także o Aleksandrii i zobaczyły ją tak jak autor — ich kochanek — że: "Pod koniec lata zatoki fosforyzują niepokojąco i po długich, skwarnych, nasyconych kurzem dniach wyczuwa się pierwsze zapowiedzi jesieni, jak drganie motylich skrzydeł, które za chwilę mają się rozpostrzeć".

I może doszły by do wnoisku, że obie są — parafrazując autora — dziećmi krajobrazu, miasta, które przenika ich sposób bycia i myślenia. A samo miasto bywa tak piękne i zniewalające, ze ostatecznie trudno mu się oprzeć.

Jestem dopiero po pierwszej części Kwartetu Aleksandryjskiego Lawrenca Durrella, zatytułowanej "Justyna", ale już teraz bardzo polecam ją wszystkim, którzy jeszcze jej nie czytali. Uwiodły mnie zarówno krajobrazy, miasto, jak i postaci tej powieści — i z niecierpliwością czekam na kolejne części, które ukazują tę samą historię z perspektywy innych bohaterów. 

Następna opowieść prawdopodobnie będzie także aleksandryjska i przyniesie — a jakże — nieprzeniknione ciemności.

Tyle na dzisiaj,
Z miłością,
K.

pssst ... 

z nastepnym postem moze byc poslizg bo wybieramy sie do Trojmiasta.

Today, a graphic tale of two women from The Alexandria Quartet by Lawrence Durrell.

At one table I seat side by side the titular Justine and the narrator's companion—Melissa.

Justine—intelligent, sensual—is a tragic woman, hiding behind a mask of passion. In search of her true nature, she burns herself out in the arms of successive lovers. When we first meet her in the novel, her intimate friendship with L. G. Darley—the narrator—slowly transforms into a romantic entanglement. Though both are bound to others, they seem destined to become lovers. What binds them is not so much love as the urge to penetrate one another's mystery, and the desire to possess the beloved utterly. Their affair is inscribed into the feverish, faintly neurotic, passionate atmosphere of Alexandria—a city stolen from the desert.

Though Justine dazzles with intellect, allure, and silks, she is a dark jewel—a black pearl. For wearing a mask exacts a price: it casts us into the embrace of darkness. (more about mask you could read here) The bright and noble stone of this story turns out to be Melissa. She is sincere, fearless, honest with herself and others. Transparent—she performs nothing for anyone—she loves Darley selflessly. She grants him space and freedom, which the narrator abuses. She is fragile, defenceless. She seems to be the moral compass of this tale.

In my drawing, I invite both women to share a coffee, to speak of true love. It might be a fascinating conversation: one fears it, the other gives herself to it. Perhaps they would also speak of Alexandria and see it as the author—their lover—saw it: "At the end of summer the bays phosphoresce with unease, and after long, sultry, dust-laden days one senses the first intimations of autumn, like the tremor of moth-wings about to unfold."

And perhaps they would arrive at the conclusion that both are—paraphrasing the author—children of the landscape, of a city that permeates their way of being and thinking. And that the city itself can be so beautiful, so enthralling, that in the end it is difficult to resist.

I have only just finished the first volume of The Alexandria Quartet, titled Justine, yet I already wholeheartedly recommend it to anyone who has not read it. I have been captivated both by the city and by the characters, and I am eagerly awaiting the subsequent volumes, which retell the same story through the eyes of other protagonists. 

The next tale will likely be Alexandrian as well—and will bring, of course, impenetrable darkness.

That is all for today,
With love,
K.

pssst…

There may be a slight delay with the next post—we are heading to the Tricity in Poland our home city.