Łejeryniu, jakie to cudeńko ta knipa!  Tak mógłby zawołać Kasper, główny bohater książki Macieja Płazy Kasperl i Margit, gdyby nie był analafabetą. Naprawdę piękna to książka – jedna z najpiękniejszych, jakie czytałam. Napisana z rozmachem, humorem i ogromną czułością.

Opowiada o losach Margit – polskiej szlachcianki ze zdeklasowanej rodziny Krzyńskich, mieszkającej w Poznaniu, która, jak sama mówiła, "porzuciła grę pozorów i rytuałów, na jakich był zbudowany jej świat, na rzecz wyższego szlachectwa sztuki", zostając aktorką. I o Kasprze, urodzonym po drugiej stronie miasta, w biedzie i nędzy, który tak naprawdę posiadał tylko dwie rzeczy – swój śmiech, a zaraz potem akordeon.

Jest to melodramat o dwojgu samotnych i zagubionych ludziach, usiłujących odnaleźć swoje miejsce w burzliwych realiach początku XX wieku, naznaczonych Wielką Wojną, kryzysem gospodarczym i narodzinami nazizmu, które nieodwracalnie kształtują ich losy. Rzuceni w szaleńczy wir dwóch miast – Poznania i Berlina – z ich wielokulturowością, żywiołowością i dekadencją, powoli zbliżają się do siebie, by wbrew wszystkiemu doświadczyć miłości nieoczywistej.

Nie jest to książka łatwa ani słodka. Jest w niej wiele biedy, samotności, bólu i rozpaczy. Równoważą je jednak śmiech, muzyka i teatr. Po raz kolejny okazuje się, jak wielką siłę ma sztuka – zarówno ta ludowa, uliczna, jak i ta rodząca się na wielkich scenach teatralnych.

Kasper, rozmyślając o swoim muzykowaniu, które – choć rozbrzmiewało na ulicy – nie ustępowało talentem występom największych wirtuozów, mówi: "Pięknie śpiewam, a przecież o was. Zasłużyliście na to piękno swoim całym życiem, swoją niedolą. Z waszego smutku ulepiłem tę pieśń, dostaliście więc choćby przez kwadrans, na bruku śliskim od sadzy, potu i krwi, za swój smutek odpłatę."

Niech jednak nie zwiedzie was ten poważny ton. Kasper został napisany na wzór łotrzyka, rojbra, sowizdrzała, który dzięki sprytowi i tupetowi wychodzi cało z niejednej opresji, śmiejąc się z siebie i z życia tak, jak większość z nas tego nie potrafi. Tyle tylko, że jest czułym łobuzem, któremu melancholia także nie jest obca.

Najbardziej ujęła mnie wszechobecność sztuki. Uliczne ballady i przyśpiewki splatają się tu z wielkimi nazwiskami teatru i filmu, a wszystkie te wątki spotykają się w teatrze marionetek prowadzonym przez Margit. Ten motyw poruszył mnie szczególnie, bo świat marionetek fascynuje mnie od dawna. Maciej Płaza z niezwykłą wnikliwością prowadzi czytelnika przez jego tajemnice i z pewnością opowiem o tym szerzej w osobnym poście słowami i rysunkiem.

Dzisiaj natomiast, gorąco polecając Kasperl i Margit, dzielę się pracą  zainspirowanym słowami autora. Przedstawia on bohaterów, którzy odnaleźli swoje miejsce:"będąc tylko w drodze, dowszedzie, donikąd".

I taki właśnie tytuł nosi ta praca.''dowszędzie donikąd''

I jeszcze, bardzo ważne - język tej powieści to prawdziwe szalenstwo, to poziom olimpijski i to na najwyższym podium.

Tyle na dzisiaj.

Do następnego razu,

K.

I zapraszam tam ----> Przypominam tam moje starsze prace. Szczegolnie na fb.