My Ithaca
Moja Itaka
Lato w Anglii tego roku jest niezwykle słoneczne i gorące. Chwilami tak gorące, że nie zachęca do spacerów — chyba że porannych, chyba że tych po zachodzie słońca.
Nie mogłam więc tego lata znaleźć sobie miejsca w ciągu dnia. Do tego w biurze zrobiło się naprawdę trudno. I jeszcze moja niesprawna ręka, która uniemożliwia mi wiele prostych rzeczy, w tym tę, którą lubię najbardziej i która w ostatnich latach daje mi poczucie całkowitej wolności. Nie mogę ani rysować, ani robić grafik.
Czuję, że tego lata zostałam wystawiona na próbę. Może nie jest to tak spektakularna próba, jak te, przez które przechodził Odyseusz podczas swojej podróży powrotnej na Itakę, ale jednak.
Właśnie Odyseusz.
Film Nolana narobił trochę zamieszania w kulturze, w wyniku którego w moje ręce zaczęły trafiać książki związane z kulturą helleńską i wszystkim, co wokół niej. Jedną z nich są Wiersze wszystkie Konstandinosa Kawafisa, które pojawiły się w moim życiu, jak to zwykle bywa, w samą porę.
Zaraz wyjaśnię dlaczego.
W wolne od pracy dni, nie mogac zajmowac sie tym co lubie, snułam się po wysuszonym, rozgrzanym ogrodzie, nie wiedząc, co ze sobą począć, i coraz częściej wracały do mnie pytania:
Po co to wszystko? Dokąd to mnie prowadzi? Czym właściwie jest moja Itaka?
I wtedy czytam wiersz Kawafisa ''Itaka'':
Skoro w wędrówkę ruszasz do Itaki,
chciej mocno, by twoja droga była długa,
pełna przygód, pełna nowej wiedzy.
Laistargonów ani też Kiklopów,
gniewnego Posejdona się nie obawiaj:
tych postaci nigdy na swej drodze nie spotkasz,
jeśli tylko myśl wysoka, jeśli subtelne
emocje dotykać będą twego ducha i ciała
(…)
Chciej mocno, by twoja droga była długa,
niech wiele na niej będzie letnich poranków,
gdy — ach, z jakim zachwytem, z jaką rozkoszą! —
wpływać będziesz do portów wcześniej ci nieznanych.
(…)
A więc jestem w drodze — pomyślałam.
Dokąd?
Pewnie do miejsca, w którym jest się życia sytym. Do jakiejś Itaki, która istnieje gdzieś na końcu drogi. A tymczasem jestem po prostu w drodze, która daje mi doświadczenia, obrazy i spotkania.
Może więc zamiast pytać: "Dokąd to wszystko prowadzi?", powinnam zapytać: "Co się ze mną dzieje, kiedy jestem w drodze?"
Może moim celem wcale nie jest jakieś wielkie, końcowe osiągnięcie. Może ważniejszy jest mój sposób bycia w świecie. To trudna myśl w kulturze pieniądza, sukcesu i osiągania kolejnych celów.
A więc jestem w drodze.
Zostawiam w świecie swój ślad — będąc częścią drogiej mi rodziny, pozostawiając coś niewielkiego w architekturze, w grafikach, w słowach na tym blogu. To wyrazny dla mnie ślad.
I może właśnie to jest moja Itaka. Nie miejsce, do którego trzeba koniecznie dotrzeć, lecz świadomość, że droga sama w sobie jest życiem. Że są rzeczy, które sprawiają mi radość tylko dlatego, że się nad nimi pochylam. Piórko, cudze słowa, własne słowa, sztuka, ogród. Rozległe łąki i pola w hrabstwie Hampshire.
Ma rację Kawafis, radząc, żeby w tej drodze raczej się nie spieszyć, właśnie na przekór pędzącemu światu. A że napotykamy na tej drodze również przeszkody? Cóż, z łagodnością i kindness trzeba im stawić czoło, bo potwór rośnie, gdy się z nim szarpiemy. Rośnie naszą flustracją i niecierpliwością, naszym wahaniem, lękiem i trwogą.
Dlatego w tej drodze lepiej się nie szarpać i pamiętać, co radzi poeta:
'Zawsze Itakę noś w swoim umyśle.
Dotrzeć tam kiedyś — to twe zamierzenie.
Podróży jednak wcale nie przyspieszaj.
...
Tyle na dzisiaj. Obrazka nie ma, jeszcze być nie może. Jak Odyseusz utknęłam na wyspie, tyle że nie Ajaj, i czekam, aż tutejsza służba zdrowia, niczym bogini Kirke, odprawi nad moją ręką swe potężne czary.
Namawiam do wierszy Kawafisa — to grecki poeta z Aleksandrii z przelomu XIXi XXw, o silnym hellenistycznym wpływie. Czyta mi sie go wysmienicie.
Do następnego razu.
K.
Psssttt...
Brakowało mi tego miejsca ...
I zapraszam tam ----> Przypominam tam moje starsze prace. Szczegolnie na fb.
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska
My Ithaca
Summer in England this year has been exceptionally sunny and hot. At times, so hot that it hardly invites you to go for a walk — unless early in the morning, or after the sun has gone down.
I could not, therefore, quite find my place during the day this summer. On top of that, things at the office have become genuinely difficult. And then there is my injured hand, which prevents me from doing so many simple things, including the one I love most and which, over the past few years, has given me a sense of complete freedom. I can neither draw nor make prints.
I feel that this summer I have been put to the test. Perhaps not as spectacular a test as those Odysseus endured on his journey home to Ithaca, but a test nonetheless.
Odysseus.
Nolan's film has stirred up a little commotion in the cultural world, and as a result books connected with Greek culture, and everything surrounding it, have somehow begun finding their way into my hands. One of them is The Complete Poems of Constantine Cavafy, which, as these things so often happen, appeared in my life at exactly the right moment.
I will explain why in a moment.
On days when I was free from work, unable to do the things I love, I wandered through my dry, sun-baked garden, not knowing quite what to do with myself, and certain questions began returning to me more and more often:
What is it all for? Where is all this taking me? Where, exactly, is my Ithaca?
And then I read Cavafy's poem "Ithaca":
As you set out for Ithaka,
hope your road is a long one,
full of adventure, full of discovery.
Laistrygonians and Cyclops,
angry Poseidon — do not fear them:
you will never find them on your way
if your thoughts remain lofty, if a fine
emotion touches your spirit and your body
(…)
Hope your road is a long one.
May there be many summer mornings when,
with what pleasure, what joy,
you enter harbours you are seeing for the first time.
(…)
And so I am on my way, I thought.
Where to?
Perhaps towards a place where one is full of life. Towards some Ithaca that exists somewhere at the end of the road. But for now, I am simply on a road that gives me experiences, images and encounters.
Perhaps, instead of asking, "Where is all this leading?", I should ask, "What happens to me while I am on my way?"
Perhaps my destination is not some great, final achievement at all. Perhaps what matters more is the way I inhabit the world. It is a difficult thought to hold on to in a culture of money, success and the constant pursuit of one goal after another.
And so I am on my way.
I leave my trace in the world — by being part of a family dear to me, by leaving something small behind in architecture, in my prints, in the words I put down on this blog.
And perhaps that is my Ithaca. Not a place I must necessarily reach, but the awareness that the journey itself is life. That there are things which bring me joy simply because I bend over them and give them my attention. A feather, other people's words, my own words, art, the garden. The wide meadows and fields of Hampshire.
Cavafy is right to advise us not to hurry along the road, precisely in defiance of a world that is always rushing forward. And what if we encounter obstacles along the way? Well, we must meet them with gentleness and kindness, because the monster grows when we wrestle with it. It grows with our anger and impatience, with our hesitation, fear and dread.
So perhaps it is better not to struggle with the road, but to remember what the poet tells us:
Always keep Ithaka in your mind.
To arrive there is your ultimate goal.
But do not hurry the journey.
...
That is all for today. There is no picture — there cannot be one yet. Like Odysseus, I am stranded on an island, though not Aeaea, and I am waiting for the NHS, like the goddess Circe, to work its great magic over my hand.
I encourage you to read Cavafy's poems. He was a Greek poet from Alexandria, writing at the beginning of the twentieth century, with a strong Hellenistic influence. I am finding him an absolute delight to read.
Until next time.
K
Pssst...
I missed being here ...
You will find me there too ----> I post my older works there, especially on Facebook .
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska