A Bit of This and A Bit of That
Mydło i powidło
Wczoraj wieczorem zaczął nieśmiało padać deszcz. Przez całe lato nie padało, więc zapomniałam już brzmienia deszczowego szelestu. Zapomniałam, jak bardzo lubię deszcz. Szczególnie letni deszcz.
A dzisiaj zaczął się urlop!
Przed nami wyprawa do Włoch. Po moich włoskich lekturach zapragnęłam poszwendać się ulicami północnych włoskich miast. Cieszę się. Podróż skończy się oczywiście w Trójmieście, bo gdzież miałyby się kończyć wakacje emigrantów, jeśli nie w rodzinnym domu.
I z tego wszystkiego pojawiło się jeszcze jedno pragnienie — żeby może zostawić jakiś ślad na blogu w pierwszy dzień tych późnych wakacji.
Zacznę od tego, że ciągle myślę o Itace Kawafisa — a dokładniej o ludzkiej potrzebie sensu. I pomyślałam, że z tym poczuciem sensu jest trochę jak z horyzontem. Widzimy horyzont, ale dotrzeć do niego się nie da. Przez chwilę wydaje nam się, że jesteśmy w jego zasięgu, po czym znowu się oddala.
A więc jednak droga, której poganiać nie trzeba, jak pisał poeta.
W zeszłym tygodniu z mojej góry książek do przeczytania wyciągnęłam Wita Szostaka Cudze słowa. Czytałam ją ze zmarszczonym czołem. Ja, która otaczam się, a nawet podpieram cudzymi słowami, czytam, że cudze słowa trzeba w końcu porzucić, że jest to oznaka dojrzałości. I nie chodzi oczywiście o to, żeby przestać czytać, ale o to, żeby zacząć żyć własnymi słowami.
Zaniepokoiłam się. Pomyślałam: jak to ze mną jest?
I ostatecznie rozkładam bezradnie ręce, bo cudze słowa mnie inspirują — ciągle i ciągle. Uwielbiam przebywać między cudzymi słowami. Jak autor napisał słowami Magdy:
"Jestem pełna cudzych słów i lubię, jak mnie wypełniają. (…) Mam tych słów już wiele, obracam je potem w myślach."
Wypełniona tymi słowami potem rysuję.
Czyjś zachwyt budzi mój zachwyt i mam wielką nadzieję, że mój zachwyt budzi zachwyt dalej, prowokując do jakiejś kolejnej kreacji, wyrażonej już własnymi słowami.
I jeszcze takie zdanie z lektury:
"Czy to my żyjemy życie, czy życie żyje nas?"
Studenckie pytanie, które niepokoi dojrzałą czytelniczkę.
I przypomina mi się zaraz Alan Watts, za którego wykładami przepadam, i jego myśl, że Ziemia, Wszechświat "rośnie ludzi" — tak samo jak ''rośnie rośliny''. Bardzo podoba mi się ta idea.
"The Earth is peopling."
''Cudze słowa'' Szostaka pokazują także, że tym, co po nas zazwyczaj zostaje, są właśnie opowieści. A dokladniej opowieści opowiadane przez innych.
Tak długo zostaje po nas ślad, jak długo żyją takie opowieści — podobno do trzeciego pokolenia. Potem rozpływamy się w nieistnieniu.
Chyba że pozostawimy po sobie własny, wyraźny ślad. Ale taki ślad także musi zostać wydobyty, pokazany, opowiedziany lub użyty przez innych. A wydobywa się go z jakiegoś zachwytu.
Nie pozostaje nam zatem nic innego jak zachwyt. Co, przyznaję, w naszym trudnym świecie wcale nie jest łatwe. Myślę jednak, że właśnie zachwyt jest naszą ostatnią nadzieją.
Mydło i powidło — te moje dzisiejsze przemyślenia. Jak to w pierwszy dzień wakacji. Z ciążeniem ku lekkości, bo przecież o to w wakacjach chodzi.
Nabrać lekkości.
Do lektury ''Cudzych słów '' Wita Szostaka bardzo zachęcam, jeśli ktoś jeszcze nie czytał, oczywiście. Pomimo że niepokoi, bardzo inspiruje.
I na koniec chciałam podziękować za obecność w czasie mojej nieobecności. Statystyki strony pokazują, że ciągle jest niesłychanie żywa.
Z wdzięcznością zatem i do następnego razu,
K.
I zapraszam tam ----> Przypominam tam moje starsze prace. Szczegolnie na fb.
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska
A Bit of This and a Bit of That
Last night, the rain began to fall, almost shyly. It hadn't rained all summer, and I had forgotten the sound of its soft rustling. I had forgotten how much I love rain. Especially summer rain.
And today, my holiday begins!
We are off to Italy. After all my Italian reading, I have been longing to wander the streets of the northern Italian cities. I am excited. The journey will, of course, end in the Tri-City, because where else would an emigrant's holiday end but at home?
And somehow, out of all this, another little desire emerged — to leave a trace on the blog on the first day of these late summer holidays.
Let me begin with the fact that I am still thinking about Cavafy's Ithaka — or, more precisely, about our human need for meaning. I thought that our sense of meaning is a little like the horizon. We can see it, but we can never reach it. For a while, we may feel that we are drawing close, only for it to move away again.
So perhaps it really is the journey after all, the journey we need not hurry, as the poet wrote.
Last week, I pulled Wit Szostak's Other People's Words from my ever-growing mountain of books waiting to be read. I read it with a furrowed brow. I, who surround myself with other people's words, who sometimes even lean on them, was reading that eventually we have to leave other people's words behind — that this is a sign of maturity.
It unsettled me.
I thought: what does that say about me?
And in the end, I can only throw up my hands, because other people's words inspire me — again and again. I love being among other people's words. As the author puts it, speaking through Magda:
"I am full of other people's words and I like the way they fill me. (…) I have so many of these words now; I turn them over in my mind."
And filled with those words, I draw.
Someone else's wonder awakens my own, and I very much hope that my wonder awakens wonder in someone else — setting off another act of creation, expressed this time in their own words.
And then there is this sentence from the book:
"Are we the ones living life, or is life living us?"
A student's question that unsettles a grown-up reader.
It immediately brings Alan Watts to mind, whose lectures I am rather addicted to, and his idea that the Earth, the Universe, peoples itself — just as it grows plants. I love that idea.
"The Earth is peopling."
Szostak's Other People's Words also suggests that what usually remains after us are stories. Or, more precisely, stories told by other people about us.
Our trace remains for as long as those stories remain alive — supposedly for about three generations. And then we dissolve into non-existence.
Unless we leave behind a trace of our own, something distinct and recognisable. But even that trace has to be unearthed, brought into the light, told, or used by others. And perhaps it is unearthed from some kind of wonder.
So perhaps there is nothing left for us but wonder.
Which, I admit, is not at all easy in the world we live in.
And yet I think that wonder may be our last hope.
A bit of this and a bit of that — these are my thoughts today. As is perhaps fitting for the first day of a holiday. A gentle leaning towards lightness, because surely that is what holidays are for.
To become lighter.
I very much recommend Wit Szostak's Other People's Words to anyone who hasn't read it yet. It is unsettling, but deeply inspiring.
And finally, I want to thank you for being here during my absence. The blog statistics show that it is still wonderfully, unexpectedly alive.
With gratitude, then, and until next time,
K.
You will find me there too ----> I post my older works there, especially on Facebook .
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska