Under the Lemon Tree
Z obecności pod cytryną
Niedziela. Godzina 5:30 i ciągle jest ciemno. To mnie jednak zaskoczyło. Lubię wczesne poranki, ale jeszcze bardziej lubię, jak to są jasne poranki. Lato jednak powoli przemija. A ponieważ lubię jesień, ostatecznie nie jest to przemijanie końcem świata.
Obudził mnie tak wczesnie sen, w którym był zachwyt teatrem dla dzieci. Szkoda, że nie pamiętam już fabuły sztuki – może powstałyby jakieś rysunki opisane własnymi słowami.
Własnymi słowami…
Jednak "Cudze słowa" Wita Szostaka mocno siedzą we mnie. Fajnie.
Marzy mi się własny ilustrowany teatr dla dzieci. Problem w tym, że treść chyba jest za dorosła, bo fabuła kręci się wokół odpowiedzialności za słowa. Może co jakiś czas będę wrzucać na blogu odcinki takiego teatru. Weekendowy eksperyment z potrzeby serca. Najpierw jednak muszą mi doprowadzić do pełnej sprawności moją dłoń.
Już nie w tajemnicy powiem, że nie wytrzymałam i zrobiłam szybką grafikę.
Oczywiście nie powinnam była. Pewnie za kare dziewczyna ma kwaśną mine, bo ręka nie jest mi jednak do konca posluszna.
Ale wyszły cytrynowe powidoki wakacyjne.
Żeby zatrzymać jeszcze na chwilę żywotność ciepłych, nasyconych kolorów, żeby zapisać niespieszność i mellowness. Taki teatr z obecności pod cytryną.
A jutro do pracy…
To dobrego tygodnia.
K.
pssst…
Już 6:00. Świt.
Przejaśnia się… good, good.
Zapraszam na fb - wrzucilam tam polecajki z moich wakacyjnych lektur.
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska
Under the Lemon Tree
Sunday. 5:30 a.m., and it is still dark. That surprised me. I like early mornings, but I like them even more when they are bright mornings. Summer, however, is slowly passing. And since I like autumn, in the end, this passing is hardly the end of the world.
A dream woke me this early — a dream filled with the delight of a children's theatre. It's a shame I can no longer remember the plot of the play. Perhaps some drawings would have come out of it, described in my own words.
My own words…
And yet Cudze słowa by Wit Szostak is still very much with me. I like that.
I dream of having my own illustrated theatre for children. The problem is that the subject matter may be a little too grown-up, because the story revolves around responsibility for words. Perhaps from time to time I'll put an episode of this little theatre on the blog. A weekend experiment, born out of a need of the heart. First, though, they need to get my hand fully working again.
I might as well admit it now: I couldn't resist and made a quick print.
Of course, I shouldn't have. Perhaps as punishment, the girl has a sour expression, because my hand is still not entirely obedient.
And out came these lemon-coloured afterimages of summer holidays.
To hold on, just a little longer, to the vitality of warm, saturated colours. To record that unhurriedness, that mellowness. A little theatre of presence beneath a lemon tree.
And tomorrow, back to work…
Have a good week.
K.
pssst…
It's 6:00 already. Dawn.
The sky is beginning to lighten… good, good.
You will find me there too ----> I post my older works there, especially on Facebook .
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska