A Leopard-Skin Hat
Kapelusz w lamparcie centki
Po senności letniej, gdy często nie miałam w sobie miejsca na lektury, nagle znowu poczułam "zaciekłe pragnienie zrozumienia" i potrzebę "nagromadzenia cudownych doznań płynących nieomal wyłącznie z lektur". Zapragnęłam poprzeglądać się w literaturze, odnaleźć słowa, których mi zawsze brakuje, popatrzeć na świat i na ludzi z cudzej perspektywy, nałożyć okulary słów, które wyostrzają wzrok, dzięki czemu można będzie spojrzeć jeszcze dalej i jeszcze głębiej, aż do prawdy, która okaże się także moja.
Literatura jest dla mnie źródłem szczęścia, nabieram dzięki niej lekkości, która unosi mnie tuż nad ziemią w znoju codzienności. Bardzo egzaltowane to moje wyznanie. Nic nie poradzę. Literatura także mnie onieśmiela, bo naprawdę można w taki sposób myśleć, układać słowa, szukać prawdy? Tak, w obecności wszelkiej masci ludzi pióra czuję onieśmielenie. Zamieniam się w słuch, bo cóż innego mi pozostaje. Rysunek oczywiście – na pióro odpowiadam piórkiem.
Jestem po lekturze "Kapelusz w lamparcie cętki" Anne Serre. Niewielka książeczka, 114 stron zaledwie, a całą godzinną drogę do pracy przegadaliśmy z Piotrem, poruszając tematy w niej zawarte. Piotr dał się wciągnąć w dyskusje, a ja miałam towarzysza do rozmowy, która we mnie nabrzmiała.
Ważna dla mnie to książka, ponieważ jej bohaterka, Fanny, zmaga się z chorobą psychiczną. Walczy, by żyć. "Fanny pozostawała dzielna, nie ustępowała, nie rezygnowała w obliczu tysięcy powtarzających się śmierci". Fanny przyjęła postawę pełną godności i spokoju, mówiącą życiu i nadziei "tak". Było wiele Fanny. Jak wszechwiedzący, wręcz boski Narrator zauważył, jest nas wiele, jest nas tylu, ile mamy relacji – każda inna osoba otwiera w nas coś innego. Ale w Fanny była jeszcze jedna dziewczyna – ta, którą byłaby, gdyby nie choroba. Narrator się nią zachwycał. To właśnie ta Fanny nosiła kapelusz w lamparcie cętki.
Autorka, podobnie jak w "Cudzych słowach" Wita Szostaka, odebrała Fanny głos. Poznajemy ją wyłącznie poprzez Narratora, przyjaciela z lat dziecięcych, który zdaje się wiedzieć o Fanny wszystko. Widzi ją nawet po jej śmierci, współodczuwa jej emocje. Książka jest pretekstem do odkrycia o Fanny prawdy ostatecznej.
"Gdyby bowiem postawić Fanny na rzeźbiarskim stole i powoli ją obracać, odsłaniałyby się nam przed oczyma wciąż nowe aspekty (…) Być może to choroba psychiczna sprawia, że człowiek staje się pejzażem".
Narrator ciekawy jest spojrzenia Fanny i jak to narrator ma w sobie wiele pytań.
"Jest tak skonstruowany, że jego życie rozpoczęło się od pytania, że następnie częściową odpowiedź przyniosły mu rozmaite rzeczy, które zobaczył, usłyszał, przeczytał i przeżył, lecz z biegiem czasu odpowiedzi nieustannie się doskonaliły i lekko deformowały, nabierały treści i traciły substancję, a on był tak zafascynowany i oczarowany tym niekończącym się budowaniem i kształtowaniem, że nie ustawał w działaniu".
Fanny umarła, bo nie chciała już myśleć. Chyba z nadmiaru słów, które były dla niej szyfrem do świata rzeczywistości. Cudzych słów, których ciągle wyciągała pełne sieci. Zastanawia mnie, dlaczego nie umiała odnaleźć siebie pomiędzy słowami – tam, gdzie cisza. Może to właśnie tam była "ciemna, bezdenna czeluść jeziora", w którym znikały wszystkie ścieżki Fanny.
Czy Narrator odnalazł prawdę o Fanny?
Odnalazła ją na pewno sama Fanny już po drugiej stronie, w lekkości i w błękicie.
A Narrator na koniec zrozumiał, że życie Fanny było ''PIEKNE I KONIECZNE".
No i powidzcie, jak tu nie czytać?
Do następnego razu,
K.
Zapraszam tam ------->
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska
Under the Lemon Tree
After the summer drowsiness, when I often found I had no room in me for reading, I suddenly felt again that "fierce desire for understanding" and the need for "accumulating wonderful sensations arising almost exclusively from reading." I longed to see myself reflected in literature, to find the words I always seem to lack, to look at the world and at other people from someone else's perspective, to put on a pair of spectacles made of words that sharpen the eye, so that I might see further and deeper still, all the way to a truth that would turn out to be mine as well.
Literature is a source of happiness for me. Through it I acquire a lightness that lifts me just above the ground, above the daily toil of ordinary life. A rather exalted confession, I know. I can't help it. Literature also intimidates me. Is it really possible to think in this way, to arrange words like this, to search for truth? Yes, in the presence of people of letters of every kind, I feel somewhat awed. I turn into a listener, because what else is there for me to do? Drawing, of course – I answer the pen with a nib of my own.
I have just finished reading The Leopard-Spot Hat by Anne Serre. A tiny book, only 114 pages, and yet Piotr and I talked all the way through our hour-long journey to work, discussing the themes it had stirred up. Piotr allowed himself to be drawn into the discussion, and I had someone to talk to about the conversation that had been swelling inside me.
This book matters to me because its heroine, Fanny, is struggling with mental illness. She is fighting to live. "Fanny remained brave; she did not yield, she did not give up in the face of thousands of repeated deaths." Fanny adopts an attitude of dignity and calm, saying "yes" to life and to hope. There were many Fannys. As the omniscient, almost godlike Narrator observes, there are many of us, as many as the relationships we have – every different person opens something different within us. But within Fanny there was another girl too – the girl she might have been had it not been for the illness. The Narrator was enchanted by her. It was this Fanny who wore the leopard-spot hat.
Like Wit Szostak in Other People's Words, the author has taken Fanny's voice away. We come to know her exclusively through the Narrator, her childhood friend, who seems to know everything about her. He can see her even after her death; he feels her emotions as though they were his own. The book becomes an attempt to uncover the ultimate truth about Fanny.
"For if one were to place Fanny on a sculptor's table and slowly turn her around, ever new aspects would be revealed before our eyes (…) Perhaps it is mental illness that makes a person become a landscape."
The Narrator is curious about Fanny's way of seeing. And, like any narrator, he carries within him a multitude of questions.
"He is constructed in such a way that his life began with a question; then various things he saw, heard, read and experienced brought him partial answers, but as time went by those answers were constantly refined and slightly deformed, gaining in content while losing in substance, and he was so fascinated and enchanted by this endless building and shaping that he never stopped."
Fanny died because she no longer wanted to think. Perhaps it was an excess of words, words that had become a cipher to the world of reality. Other people's words, from which she kept drawing up full nets. I wonder why she could not find herself somewhere between the words – in the place where there is silence. Perhaps that was where the "dark, bottomless abyss of the lake" lay, the lake in which all of Fanny's paths disappeared.
Did the Narrator find the truth about Fanny?
Fanny herself certainly found it on the other side, in lightness and in blue.
And in the end, the Narrator understood that Fanny's life had been "BEAUTIFUL AND NECESSARY."
Well, tell me, how could one possibly not read?
Until next time,
K.
You will find me there too ----> I post my older works there, especially on Facebook .
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska