Pucinella and Yellow Frogs
Pulcinella i żółte żaby
Przychodzę dzisiaj do Was z rysunkiem, który świetnie wpisuje się w mój świat "between wor(l)ds". Słowa i światy różnych wyobraźni przenikają się i spotykają w zabawie piórkiem.
"Pulcinella and Yellow Frogs" jest rysunkiem pomiędzy jawą a snem, pomiędzy literaturą a sztuką wizualną. Powstał z powidoków moich zachwytów i radości, jaką przynosi mi rysowanie i robienie grafik. Jest śmiertelnie poważnym żartem. Sama postać Pulcinelli jest także "between" – pomiędzy buffo a serio.
Najbardziej znanym Pulcinellą jest ten neapolitański – może wspominałam o nim, pisząc o książce Piotra Kępińskiego "Neapol słodki jak sól" [zobaczcie tutaj]. Postać Pucinella wywodzi się z włoskiej commedia dell'arte. Outsider, spryciarz, głupiec i mędrzec jednocześnie.
Ale Pulcinella na moim rysunku wziął się z lektury ''Nokturnu Sródziemnomorskiego'' Marka Zagańczyka. Jeden ze szkiców w jego książce porusza temat właśnie tej postaci, a dokładnie Pulcinelli u Giandomenica Tiepola. Ten włoski malarz, który żył i tworzył w XVIII wieku, upodobał sobie tego tragicznego błazna. Pokazywał go na wielu swoich obrazach i rysunkach – w pojedynkę, w grupie wielu Pulcinelli – komentując współczesną mu rzeczywistość. Pulcinella u Tiepola stawał się nieco dziwnym lustrem ludzkiego świata.
U Zagańczyka, w odniesieniu do postaci Pulcinelli i tematu komedii, czytam:
"Śmierć nie musi być tragiczna, jedynie upieranie się przy życiu jest mimowolnie komiczne. (…) A poza tym, może coś staje się interesujące dopiero wtedy, kiedy przeminie i jego czas się dopełni."
I jeszcze:
"Zastanawiać się nad Pulcinellą nie znaczy jedynie zastanawiać się, jak Stendhal: »Jakim jestem człowiekiem«, »Jaki jest mój charakter«, lecz także i przede wszystkim: »Czy naprawdę przeżyłem moje życie?«"
A żółte żaby przyszły z innej lektury, opisującej tropikalny ogród, pełen filigranowych szelestów, węży, mangust i właśnie żółtych żab, czekających w nadziei na swojego oblubieńca. Zachwycił mnie ten niezwykle sensualny opis i przeniósł myślami w świat mojego ukochanego artysty Henri Rousseau, do którego obrazu Surprised! zawsze biegnę z niecierpliwością, będąc w National Gallery w Londynie.
I tak siedzi poważny Pulcinella w tropikalnym lesie, z dala od włoskiego słońca. Zagubiony, zamyślony, a może w końcu szczęśliwy, że nie musi komentować losu człowieka.
Przyglądają mu się żółte żaby, odbierając mu z powagi mędrca, ale nie robiąc z niego głupca.
Ten tropikalny las, pełen filigranowych szelestów, pozwala mu odetchnąć, być chociaż przez chwilę pomiędzy …
Tyle na dzisiaj, z miłością,
K.
I zapraszam tam ----> Przypominam tam moje starsze prace. Szczegolnie na fb.
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska
Pucinella and Yellow Frogs
Today I am coming to you with a drawing that fits rather perfectly into my world of between wor(l)ds. Words and worlds born of different imaginations seep into one another and meet in the playful movement of a pen.
"Pulcinella and Yellow Frogs" is a drawing somewhere between waking and dreaming, between literature and visual art. It grew out of the afterimages of my enthusiasms and the joy I find in drawing and making prints. It is a deadly serious joke. And Pulcinella himself is also a creature of the between — somewhere between buffo and serio.
The most famous Pulcinella is the Neapolitan one — perhaps I mentioned him before, when writing about Piotr Kępiński's Naples, Sweet as Salt you can see it [here]. The character of Pulcinella comes from the Italian commedia dell'arte: an outsider, a trickster, a fool and a wise man all at once.
But the Pulcinella in my drawing came from another book, Mediterranean Nocturne by Marek Zagańczyk. One of the sketches in his book touches on this very character — and more precisely, on Giandomenico Tiepolo's Pulcinella.
This Italian painter, who lived and worked in the eighteenth century, took a particular liking to this tragic clown. He returned to him again and again in his paintings and drawings — alone, or in groups of many Pulcinellas — using him to comment on the reality of his own time. In Tiepolo's hands, Pulcinella became a slightly strange mirror of the human world.
Writing about Pulcinella and the nature of comedy, Zagańczyk says:
"Death need not be tragic; it is only our insistence on living that is involuntarily comic. (…) Besides, perhaps something only becomes interesting once it has passed and its time has come to an end."
And then there is this:
"To wonder about Pulcinella is not merely to ask, as Stendhal did, 'What kind of person am I?', 'What is my character?', but also, and above all, 'Have I truly lived my life?'"
And the yellow frogs came from another book — one describing a tropical garden filled with delicate rustlings, snakes, mongooses and, of course, yellow frogs waiting hopefully for their mate. I was enchanted by this intensely sensual description, and it carried my thoughts into the world of my beloved artist, Henri Rousseau, whose painting Surprised! I always hurry towards with anticipation whenever I visit the National Gallery in London.
And so there he is: a solemn Pulcinella sitting in a tropical forest, far from the Italian sun. Lost in thought, perhaps, or perhaps finally happy that he no longer has to comment on the fate of humanity.
The yellow frogs watch him, taking away some of the solemnity of the wise man, without turning him into a fool.
This tropical forest, full of delicate rustlings, allows him to breathe. To be, if only for a moment, between…
That is all for today, with love,
K.
You will find me there too ----> I post my older works there, especially on Facebook .
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska
Gramophon plays ''Gentle rain in the forest'' by Cool Music or somthing by David Lynch would suit here as well ...