Moths time
Czas ćmy
Jest środek nocy z piątku na sobotę.
To dla mnie zawsze noc szczególna. Wówczas robi się nagle w moi rytmie tygodnia czas na same przyjemności: na czytanie, słuchanie muzyki i rysowanie. Nie trzeba się martwić, że noc się przeciągnie, że trzeba wstać rano do pracy.
W piątkowy wieczór wypełnia mnie jakaś tęsknota, której nie potrafię nazwać. Potrzeba wypełnienia pustki, albo może potrzeba ponownego napełnienia naczynia.
Czytam Marka Zagańczyka. Staram się nie spieszyć z czytaniem. Upominam siebie – wolniej, Kasia, wolniej. Niech to podróżowanie po krajobrazach śródziemnomorskich, po sztuce i literaturze trwa.
U Zagańczyka czytam:
"Pamiętam jak stale myślałem, jak dobrze byłoby zrezygnować ze snu, aby w pełni świadomie wydłużyć przyjemność z przebywania w wieży, aby rozciągnąć minuty, godziny, dni, do nieosiągalnych inaczej rozmiarów, by móc cieszyć się nimi jak najdłużej."
I oto jestem między drugą a trzecią i myślę o cudzych słowach zebranych w tygodniu i o nowym rysunku, który wykluwa się ze mnie jak motyl z kokonu.
Myślę sobie, że ten ciemny, wydłużony czas, który wykradam nocy, to czas ćmy.
Lubię ćmy. Nauczył mnie je lubić Robert Macfarlane. Na stoliku obok leży mała książeczka jego autorstwa, "The Lost Spells", w której są stronice poświęcone tym nocnym stworzeniom, ilustrowane przepięknie przez Jackie Morris. O Macfarlane'owych ćmach już pisałam przy okazji innej jego lektury [zobaczcie tutaj].
Lektura "Nokturnu śródziemnomorskiego" sprawia, że powracam myślą do wakacji.
Szczególnie do Vicenzy, która mnie zaskoczyła swoim pięknem i surowością. To miasto to nieoszlifowany diament północnych Włoch. Leży na drodze do Wenecji i podróżni, zapatrzeni w lagunową wyspę, często mijają je niesłusznie. A to przecież dom Andrei Palladia, architekta i mistrza proporcji, z których do dzisiaj korzystają architekci. W samej Vicenzy jest 23 jego obiektów, a w okolicy 47 – wszystkie wpisane na listę UNESCO.
Do Vicenzy dotarliśmy wieczorem. Zmęczeni podróżą snuliśmy się po mieście i z ulgą zasiedliśmy do kolacji na placu, tuż obok rzeźby Palladia i jego przepięknej Bazyliki Palladiana. Przy stole oświetlonym małą lampką, przy elewacjach bazyliki rozświetlonych kolorowym światłem, rozmawialiśmy o planach na dzień następny...
Czas sie wówczas na chwile zatrzymał.
To zarzucam sieć pamięci i mieszam ją z dzisiejszą nocą, żeby powstał rysunek.
...
Do następego razu!
K.
I zapraszam tam ----> Przypominam tam moje starsze prace. Szczegolnie na fb.
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska
Moth Time
It is the middle of the night, between Friday and Saturday.
For me, this has always been a special kind of night. Suddenly, within the rhythm of my week, there is time for nothing but pleasure: reading, listening to music, drawing. There is no need to worry that the night will stretch on, that I have to get up for work in the morning.
On Friday evenings I am filled with a kind of longing I cannot quite name. A need to fill the emptiness, or perhaps a need to fill the vessel once again.
I am reading Marek Zagańczyk. I try not to hurry. I tell myself – slower, Kasia, slower. Let this journey through Mediterranean landscapes, through art and literature, continue.
In Zagańczyk I read:
"I remember constantly thinking how wonderful it would be to give up sleep, so as to consciously prolong the pleasure of being in the tower, to stretch minutes, hours, days to dimensions otherwise unattainable, so that I could enjoy them for as long as possible."
And here I am, somewhere between two and three in the morning, thinking about other people's words gathered throughout the week, and about a new drawing that is emerging from me like a butterfly from its cocoon.
I think to myself that this dark, elongated time I steal from the night is moth time.
I like moths. Robert Macfarlane taught me to love them. On the table beside me lies his little book, The Lost Spells, with pages devoted to these creatures of the night, beautifully illustrated by Jackie Morris. I have written about Macfarlane's moths before, in connection with another of his books [see here].
Reading Mediterranean Nocturne makes me return in my thoughts to our holiday.
Especially to Vicenza, which surprised me with its beauty and austerity. The city is an uncut diamond of northern Italy. It lies on the road to Venice, and travellers, intent on the lagoon city, often pass it by, quite unfairly. And yet this is the home of Andrea Palladio, the architect and master of proportion, whose principles architects still draw upon today. There are twenty-three of his buildings in Vicenza itself, and forty-seven in the surrounding area – all inscribed on the UNESCO World Heritage List.
We arrived in Vicenza in the evening. Tired from the journey, we wandered through the city and, with relief, sat down for dinner in a square, right beside a statue of Palladio and his beautiful Basilica Palladiana. At a table lit by a little lamp, with the façades of the basilica glowing in coloured light, we talked about our plans for the following day...
For a moment, time seemed to stand still.
So I cast my net into memory and mingle it with this night, so that a drawing might emerge.
...
Until next time!
K.
You will find me there too ----> I post my older works there, especially on Facebook .
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska
Gramophon plays ''If I could only fly' by Sarah Blasko.