A Night Road to Siena
Nocna droga do Sieny
Lubię myśleć, że kiedy biorę do ręki książkę, wyruszam w drogę, najczęściej nieznaną, czasami szybko nakreśloną przez różne polecajki, także prawie nigdy nie wiem, dokąd mnie doprowadzi i jakie krajobrazy i wzruszenia przyjdzie mi przeżywać.
Od lata podróżuję z Markiem Zagańczykiem, zaczytana najpierw w "Drodze do Sieny" (polecajka na moim FB), a obecnie w "Nokturnie śródziemnomorskim", który wspominam już kolejny raz na wirtualnych stronicach "between wor(l)ds".
To wyjątkowa podróż, pełna ciepłych krajobrazów, wysublimowanej sztuki i mądrych słów wielu wspaniałych ludzi pióra. Z zaciekawieniem przyglądam się światu, który opowiada Zagańczyk. Z zaciekawieniem przyglądam się autorowi, który tym światem się zachwyca. I dzieje się tak, że ten zachwyt wzbudza także zachwyt we mnie.
I jest także wdzięczność za słowa, które od teraz będą wypełniać także moją pamięć.
Mój wewnętrzny krajobraz. A pamięć, jak pisze autor w odniesieniu do literatury Rezzoriego, jest czasami prawdziwsza od rzeczywistości, a na pewno pełniejsza.
Czyż tak nie jest w życiu także?
Czytałam dzisiaj, że mózg nie jest zainteresowany tym, czego my chcemy, interesuje go za to to, co powtarzamy, czyli to, co wybieramy pamiętać. Ja wybieram pamiętać moje literackie podróże, wybieram pamiętać podsunięte mi obrazy renesansowych włoskich malarzy i słowa Iwaszkiewicza:
"Przyleciał anioł cały malinowy /
a skrzydła miał jak mój język /
różowe z kremu".
Literatura nie zawsze jednak jest różowa. O tym także pisze Zagańczyk, chociażby w szkicu o Różyckim.
"Czytając książkę Różyckiego (Próbę ognia), poruszam się z mozołem po wertepach historii i wzbijam wysoko, aby zyskać dystans, a czasami także, aby z tej wysokości upaść, runąć, stracić wszystko. Przede wszystkim stracić pewność, że sprawy mają się tak, jak nam się wydaje. Książka Różyckiego usuwa grunt spod stóp, niweczy wszystkie pewniki, bo jest jak lektury najważniejsze prawdziwą księgą niepokoju".
Podróże literackie wzbudzać więc potrafią w nas także dyskomfort – ów prawdziwy niepokój. Różnie to bywa przecież. A jednak jeszcze jedne słowa Zagańczyka podkreśliłam ołówkiem i postawiłam trzy wykrzykniki obok:
"Dzięki nim (lekturom) zyskujemy bezpieczne ukrycie i nadzieję, że ostatecznie nie zabłądzimy".
Wstrzymałam oddech przy tych słowach – a więc to tak…
...
pssst...
Zostawiam te nakreślone pospiesznie w środku tygodnia słowa i jeszcze rysunek
"Nocna droga do Sieny" z symbolem syrenki o rozdwojonym ogonie, charakterystycznym dla Toskanii i pamietajacym odlegle czasy etruskie ...
Do następnego razu,
K.
I zapraszam tam ----> Przypominam tam moje starsze prace. Szczegolnie na fb.
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska
A Night Road to Siena
I like to think that whenever I pick up a book, I set off on a journey, most often into the unknown. Sometimes the route is sketched out for me rather quickly by various recommendations, but I almost never know where it will lead me, or what landscapes and emotions I will encounter along the way.
Since the summer, I have been travelling with Marek Zagańczyk, first completely absorbed in The Road to Siena (a recommendation on my Facebook), and now in A Mediterranean Nocturne, which I have already mentioned more than once on the virtual pages of between wor(l)ds.
It is an extraordinary journey, full of warm landscapes, exquisite art and the thoughtful words of so many wonderful writers. I find myself looking with curiosity at the world Zagańczyk describes. And with the same curiosity, I look at the author who is so deeply moved by that world. And somehow, his delight awakens delight in me too.
There is gratitude, too, for the words that will now become part of my own memory.
My inner landscape. And memory, as the author writes in reference to Rezzori's literature, is sometimes truer than reality, and certainly more complete.
Isn't that also true of life?
Today I read that the brain is not interested in what we want; it is interested in what we repeat — in other words, in what we choose to remember. I choose to remember my literary journeys. I choose to remember the images of Renaissance Italian painters placed before me, and the words of Polish poet Iwaszkiewicz:
"An angel flew in, all raspberry,
and his wings were like my tongue,
pink as cream."
Literature is not always pink, though. Zagańczyk writes about this too, for instance in his essay on Różycki.
"Reading Różycki's book (A Trial by Fire), I make my laborious way across the rough ground of history and rise high above it, to gain some distance, and sometimes also to fall from that height, to come crashing down, to lose everything. Above all, to lose the certainty that things are as they seem to us. Różycki's book pulls the ground from beneath our feet, destroys every certainty, because, like the most important books we read, it is a true book of unease."
Literary journeys can therefore awaken discomfort in us too — that genuine unease. It can be like that, after all. And yet I underlined another of Zagańczyk's sentences in pencil and put three exclamation marks beside it:
"Through them [our books] we gain a safe hiding place and the hope that, in the end, we will not lose our way."
I held my breath when I read those words — so that's what it is…
I am continuing with A Mediterranean Nocturne, so perhaps there will be something else I will want to remember from it on the pages of between wor(l)ds.
For now, though, I will leave these words, hastily sketched out in the middle of the week, together with one more drawing:
A Night Road to Siena, with the symbol of the two-tailed mermaid, characteristic of Tuscany and carrying within it the distant memory of Etruscan times...
Until next time,
K.
You will find me there too ----> I post my older works there, especially on Facebook .
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska
Gramophon plays ''Bridges to Bach'' by Giya Kancheli.