4th Dimension
Czwarty Wymiar
"Cała sobą piszę do ciebie i czuję smak istnienia, a smak-ciebie jest równie abstrakcyjny jak chwila."
Clarice Lispector
Czasami do książki i nowego autora doprowadzają mnie pojedyncze zdania, na które natykam się zupełnie przypadkowo. Tak było z Clarice Lispector, która napisała: "Boję się pisania. Jest zajęciem bardzo niebezpiecznym. Każdy, kto próbował, wie."
Gdy przeczytałam te słowa, pierwszą myślą, która do mnie przyszła, było to, że podobnie jest z czytaniem, a gdy zaraz potem przewracałam pierwsze strony jej książki "Água Viva", zrozumiałam, że słowa te dotyczą każdego aktu twórczego — od pisania, przez malowanie, aż po taniec.
Ponieważ sztuka otwiera najpierw w twórcy, a potem w odbiorcy, który idzie jego śladem, nieoczekiwane przestrzenie, które prowadzą do prawd często zaskakujących, a nawet niepokojących.
Czy trzeba się tego bać? Nie wiem. W moim doświadczeniu obcowania ze sztuką jest więcej zachwytu i ciekawości niż lęku. Powiedziałabym nawet, że sztuka wyzwala mnie z lęku, ratuje, ale może, może oznacza to, że pływam tylko po jej powierzchni?
Lispector napisała, że pisanie jest kamieniem wrzuconym do głębokiej studni. Może zatem tylko przyglądam się tafli wody z daleka, a kamień trzymam ciągle w dłoni? A tu trzeba byłoby iść na całość i skoczyć jak Alicja.
W jej lekturze, która jest bardziej medytacją ułożoną z myśli malarki niż opowieścią, co niesłychanie mi się podoba, wyraźnie czuje się, że autorka chce oddać się temu pisaniu całkowicie, chce przekroczyć wszystkie granice, odpina wszelkie pasy bezpieczeństwa, by przekroczyć "niemożliwe", bo dla Lispector "słowo jest czwartym wymiarem" i tego wymiaru chce doświadczać — "z chwil chcę wyciskać sok ich owoców".
Tymczasem ja otulam się słowami niczym ciepłym kocem w chłodny już jesienny wieczór, jak jakiś Miękiszon. I pozostaje mi tęsknota za nie wiadomo czym.
Pozostaje mi także pocieszyć się innymi słowami autorki, że "czasami napisanie pojedynczego wersu jest wystarczające, żeby uratować własne serce".
To ratuję się, kolejny raz, nie piórem, tylko rylcem, zostawiając grafikę, ale Lispector poruszyła we mnie strunę, tę połączoną z pestką mojego istnienia, która otwiera pragnienie, żeby jednak moze zaszaleć.
Ciekawe, co z tego się urodzi?
No i na koniec śmieję się w głos, bo właśnie zrobiło się odrobine niebezpiecznie. Ach, ci pisarze...
Tymczasem z miłością i do następnego razu,
Wasz Miękiszon.
I zapraszam tam ----> Przypominam tam moje starsze prace. Szczegolnie na fb.
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska
4th Dimension
"All of me is writing to you and I feel the taste of being and the taste-of-you is as abstract as the instant." Clarice Lispector
Sometimes a single sentence, stumbled upon entirely by chance, will lead me to a book and a new writer. That is how it was with Clarice Lispector, who wrote: "I am afraid of writing. It is very dangerous. Anyone who has tried it knows."
When I read these words, my first thought was that perhaps the same is true of reading. And then, almost immediately afterwards, as I turned the first pages of her book Água Viva, I realised that these words could apply to every act of creation — from writing, through painting, all the way to dance.
Because art opens unexpected spaces, first within the artist and then within the person who follows in their footsteps — spaces that lead towards truths which are often surprising, sometimes even unsettling.
Should we be afraid of this? I don't know. In my own experience of art there has always been more wonder and curiosity than fear. I would even say that art frees me from fear, that it rescues me. But perhaps, perhaps this simply means that I am only swimming on the surface?
Lispector wrote that writing is like a stone dropped into a deep well. Perhaps, then, I am only looking at the surface of the water from a distance, still holding the stone in my hand? When what is really required is to go all the way and jump, like Alice.
Reading her — in a book that is more a meditation woven from the thoughts of a painter than a story, which I find immensely appealing — you can clearly feel that she wants to surrender herself entirely to writing. She wants to cross every boundary, to unfasten every safety belt in order to pass beyond the "impossible", because for Lispector "the word is the fourth dimension", and it is this dimension she wants to experience — "from each instant I want to squeeze the juice of its fruit."
Meanwhile, I wrap myself in words like a warm blanket on an already chilly autumn evening, like some sort of Softie. And I am left with a longing for I don't quite know what.
I can also take comfort in another of her thoughts: that "sometimes writing a single line is enough to save your own heart."
So I save myself, once again — not with a pen, but with a nib pen — leaving behind a print. And yet Lispector has touched a string somewhere inside me, the one connected to the seed of my existence, awakening a desire to be a little reckless too.
I wonder what might be born of it?
And then, at the very end, I laugh out loud, because suddenly things have become dangerous after all.
Ah, these writers...
For now, with love, and until next time,
Your Softie.
You will find me there too ----> I post my older works there, especially on Facebook .
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska
Gramophon plays Ane Brun - Hold Me