Seven Years of Oblivion
Siedem lat zapmnienia
Dzisiaj sobota. Już noc, to był ładny, słoneczny, jesienny dzień.
Parę dni wcześniej nagrodę Nike za "Null" dostał Szczepan Twardoch, a zaraz potem noblistką została Anne Carson. Odnotowuję grzecznie te sukcesy na stronach between wor(l)ds i z zainteresowaniem czytam komentarze polskich i światowych mediów.
"Null" Twardocha nie czytałam, chociaż przepadam za jego literaturą. Nie czytałam jeszcze – waham się, unikam książek obarczonych takim ciężarem cierpienia, nie z konformizmu, a z higieny mojego pokręconego umysłu, który jest w stanie "zaloopować się" na pamięci drastycznych obrazów. Z tego samego powodu nie czytam na przykład Wojciecha Tochmana, którego fragmenty książek o mały włos usunęły mi solidny grunt spod nóg. Można by pomyśleć, że w ten sposób boję się prawdy o ciemnej stronie człowieka. Nic bardziej mylnego, nie mam złudzeń co do ludzkiej natury, zdążyłam naczytać się książek i reportaży także o ludzkim złu i bezsilności. To własnego umysłu obawiam się najbardziej, który zwiódł mnie już na manowce, przekraczając granice szaleństwa. Także dla higieny mózgu książek niektórych nie czytam, ale może na Twardocha się jednak odważę. Może.
Inaczej jest z Anne Carson – zwyczajnie nie znam jej twórczości. Co prawda musiała mnie kiedyś zaciekawić jakaś rozmowa o niej, bo w górze książek do przeczytania mam jej dwie pozycje, ale nawet tej rozmowy nie pamiętam. Jednak z coraz większym zachwytem czytam i o niej, i o jej książkach. Oczywiście otworzyłam pierwszą stronę jednej z nich i od razu zaczepiła mnie wprowadzająca myśl Gertrudy Stein: "Lubię to uczucie, kiedy słowa robią, jak chcą i co robić mają". Jakże to zdanie jest namiętne i bezczelne! Ja także lubię! Lubi zapewne także Anne – więc przełożyłam jej obie książki na mały stolik, niech są pod ręką – jestem naprawdę zaintrygowana.
Dzisiejsza praca przyszła do mnie także ze słów.
''Siedem lat zapomnienia oderwało sięod niej i odfrunęło na cieżkich, skrzypiacych skrzydłach. Niczym ponura stalowa pawica.''
To słowa z lektury Arundhati Roy "Boga rzeczy małych". Ta książka mnie niezwykle wzruszyła i także o mały włos nie usunęła gruntu spod nóg. Jakiś czas temu napisałam o niej polecajkę na FB – zapraszam poczytać tam. Na razie nie będzie nic więcej o tej książce. Tylko ten rysunek, bo są opowieści, które zastygają mi w gardle, na które nie znajduję słów.
Nieoczekiwanie rozpisałam się tej soboty, chociaż zupełnie się nie zapowiadało.
To dobrego tygodnia!
Serdeczności.
K.
I zapraszam tam ----> Przypominam tam moje starsze prace. Szczegolnie na fb.
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska
Seven Years of Oblivion
Today is Saturday. It is already night. It has been a lovely, sunny autumn day.
A few days earlier, Szczepan Twardoch was awarded the Nike the most important Polish Literary Prize for Null, and shortly afterwards Anne Carson became a Nobel laureate. I dutifully acknowledge these achievements on the pages of between wor(l)ds, while following the reactions of the Polish and international press with interest.
I haven't read Twardoch's Null, although I adore his writing. Not yet, anyway. I hesitate. I tend to avoid books burdened with such a weight of suffering (this book is about the war in Ukrain), not out of complacency, but for the sake of my rather tangled mind, which has a tendency to become trapped in endless loops of disturbing images. For the same reason, I don't read Wojciech Tochman, whose writing, even in fragments, has come perilously close to pulling the solid ground from beneath my feet.
One might think that I am simply afraid to confront the truth about the darker side of humanity. Nothing could be further from the truth. I harbour no illusions about human nature. I have read more than enough books and reportage about human cruelty and helplessness. It is my own mind that I fear most — a mind that has already led me astray, crossing the boundaries of madness. And so, for the sake of my mental well-being, there are certain books I choose not to read. But perhaps I will find the courage to read Twardoch after all. Perhaps.
Anne Carson is a different matter altogether — I simply don't know her work. She must have caught my attention at some point, perhaps through a conversation about her, because somewhere in the mountain of books waiting to be read, I have two of hers. Yet I cannot even remember that conversation. Now, however, I find myself reading about her and her books with growing fascination.
Naturally, I opened one of them to its very first page, and immediately found myself caught by an introductory thought from Gertrude Stein: "I like the feeling of words doing as they want to do and as they have to do."
How passionate and wonderfully impudent that sentence is! I like it too! And surely Anne does as well. So I moved both her books onto the little table beside me, where they would be within easy reach. I am genuinely intrigued.
Today's artwork, too, came to me through words.
"Seven years of oblivion lifted off her and flew into the shadows on weighty, quaking wings. Like a dull, steel peahen."
These words come from Arundhati Roy's The God of Small Things. This book moved me profoundly and came perilously close, too, to taking the ground from beneath my feet. Some time ago, I wrote a little recommendation of it on Facebook — do have a look there if you feel like reading it.
For now, I won't say anything more about the book. Just this drawing, because there are stories that catch in my throat, stories for which I simply cannot find the words.
Quite unexpectedly, I have written rather a lot this Saturday, although it hadn't seemed likely at all.
Wishing you a good week ahead!
Warmest wishes,
K.
You will find me there too ----> I post my older works there, especially on Facebook .
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska
Gramophon plays Melina - Now we are Free