Eurydice and Orpheus
Eurydyka i Orfeusz
"Groźne to były podziemia", przeniknięte ciemnością i odbierające pamięć.
A jednak nadzieja prowadziła Orfeusza przez podziemne "ogrody uśniętych grusz i jabłoni", prosto do sali tronowej Persefony. Tam wyśpiewał swą miłość, rzucił czar na królową swą lirą, rozświetlił jej serce na moment.
Oddała Eurydykę?
Ruszyli zaraz, ''on w niebieskim płaszczu, ona blada, jak młody kwiat, co zwija się pod wieczór'', lecz "niczym niewzruszona", już nie z tego świata.
Szli, a ciemność i cisza gęstniały potwornie.
Dlatego "wciąż mówił sobie, że ona tam idzie; i głośno to powtarzał, aby słyszeć: «idzie, na pewno, idzie bardzo cicho»".
Lecz "pod jego wiarą urosło zwątpienie".
Wtem echem w ciemności rozeszło się wołanie:
"Odwrócił się!" "Odwrócił się jednak!"
Tak że ledwo usłyszał jej cichutkie:
"Kto?".
...
Mam nadzieję, że Rilke i Miłosz wybaczą mi, że ze słów ich skleiłam opowieść krótką, tak dla przypomnienia.
Pytania się rodzą, prawda?
Dlaczego ona już taka blada i nie pamięta? Mogłaby przecież. A on? Nie wystarczyło mu wiary w miłość Eurydyki?
Ja myślę, że nie zwątpił w jej miłość, tylko głuchej, przenikliwej ciemności się przestraszył. Może gdyby śpiewał dalej pieśń o słońcu i gwiazdach, byłoby mu łatwiej przejść tę ciemną drogę bez oglądania się za siebie?
A Eurydyka? Czy faktycznie chciała wrócić?
Tak, ze względu na niego – tak. Kochała go przecież. Ale dla siebie już by nie musiała.
Może tam, za zasłoną ciemności, rozumie się jednak więcej? Może za tą kurtyną czarną jest jednak światło? Ja wierzę, że jest. [Przeczytajcie tutaj].
Tylko co pozostaje Orfeuszowi?
Pamiętać, nienachalnie i delikatnie, lirą nieśmiertelnie – to rozpacz mu ją naprawdę odbiera.
Porzucić rozpacz też nie jest łatwo. Często wydaje się, że to ostatnia nić, która łączy nas z tym, który odszedł. Niektórzy nie pozwalają sobie odebrać takiej rozpaczy.
Tmczasem Krystyna Miłobedzka napisała w wierszu:
"Kocham Cię razem z Twoją śmiercią".
Czyż tymi słowami Orfeusz nie uratował by Eurydyki i siebie najbardziej?
Tylko to bardzo trudne.
Do nastepnego razu,
I z serca dziękuję, że zaglądacie.
K.
I zapraszam tam ----> Przypominam tam moje starsze prace. Szczegolnie na fb.
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska
Eurydice and Orpheus
"That was the deep uncanny mine of souls" steeped in darkness and robbing one of memory.
And yet hope led Orpheus through the underground "gardens of sleeping pear and apple trees," straight to Persephone's throne room. There he sang of his love, enchanted the queen with his lyre, and, for a moment, brought light into her heart.
Did she give Eurydice back to him?
They set off at once, "he in his blue cloak, she pale as a young flower folding its petals at dusk," yet "unmoved by anything," no longer of this world.
They walked on, and the darkness and silence grew unbearably dense.
And so "he kept telling himself that she was following; and repeated it aloud, so that he might hear: 'She is coming, surely she is coming, so very quietly.'"
But "beneath his faith, doubt began to grow."
Then a cry echoed through the darkness:
"He turned around!" "He turned around after all!"
So that he barely heard her faint little:
"Who?"
...
I hope Rilke and Miłosz will forgive me for piecing together this little story from their words, simply as a reminder.
Questions arise, don't they?
Why is she already so pale, and why does she no longer remember? Surely she could. And what about him? Was his faith in Eurydice's love not enough?
I think he did not doubt her love. He was simply frightened by that deafening, penetrating darkness. Perhaps, had he continued singing his song of the sun and stars, it would have been easier for him to make his way through the darkness without looking back?
And Eurydice? Did she truly want to return?
Yes, for his sake — yes. She loved him, after all. But for herself, perhaps she no longer needed to.
Perhaps there, beyond the veil of darkness, one comes to understand more? Perhaps beyond that black curtain there is light after all? I believe there is. [Read here].
But what is left for Orpheus?
To remember, gently and without insistence, to make her immortal through his lyre — for it is grief that truly takes her away from him.
And letting go of grief is not easy either. Often it seems to be the last thread connecting us to the one who has gone. Some people will not allow themselves to be parted from their grief.
And yet Krystyna Miłobędzka wrote in a poem:
"I love you, together with your death."
Wouldn't those very words have saved Orpheus and Eurydice — and perhaps saved them both in the truest sense?
Only, this is incredibly difficult.
Until next time,
And thank you, from the bottom of my heart, for stopping by.
K.
You will find me there too ----> I post my older works there, especially on Facebook .
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska
Gramophon plays Johannes Johannsson - A Pile of Dust