Masio, the Grabowski Witches and Syfon from Makowska Street
Masio, Grabowskie czrownice i Syfon z Makowskiej.
W przepięknej, przepięknej książce Pawła Sołtysa "Monolok" narrator – męski fryzjer – na koniec pisze: "Jest gdzieś pewnie, może bardzo blisko, damska fryzjerka, która by opowiedziała to wszystko inaczej, jak z lustra. Z drugiej strony historii. Z kobiecej pamięci, która pamięta inne rzeczy niż moja".
Nie jestem damską fryzjerką, w moich rękach zamiast nożyczek jest piórko, ale podjęłam próbę pokazania w moim rysunku męskiej historii z kobiecą wrażliwością. Sprawiło mi to wielką przyjemność, bo historie opowiadane przez autora snują się z wielką czułością i odrobiną magicznego liryzmu.
Opowieści o ludziach z warszawskiego Grochowa nie należą do lukrowanych. To męskie historie o zmaganiu się z życiem, pachnące wódką i kremem do golenia. Autor pisze: "Dziwne historie rosły tu jak huby na bukach. Bo żeby huba mogła się osiedlić, to musi być wcześniej drzewo zranione. A zranionych było tu pod dostatkiem".
Mamy zatem opowieść o Masio, który do domu się nie spieszył, który wolał w deszczu łowić wielkim widelcem srebrne ryby na grochowskiej ulicy.
Albo historię trzech siostrzyczek, które "stawiały karty, prawdziwego tarota, nie żadne sztuczki dla dzieci". Grabowskie czarownice.
Inna historia opowiada o Szewie Kwiaciarce, która całe getto przechodziła z różą we włosach. Jest także Syfon z Makowskiej, który zbierał łabędzie na placu za domem, a kiedy nie miał nic do roboty, pokładał się na tych wielkich ptakach i pił na umór.
Bardzo ludzkie są te historie, o cierpieniu, radości, miłości, samotności i zagubieniu. Autor uchwyca w nich jakąś uniwersalną esencję życia. Na przykład takie słowa:
"Bo to czasem człowiek sam nie wie, co jest co, co do czego przynależy. Tyle lat się żyje, a bywa, że się człowiek jak gawron gapi i nie rozumie. Jakby prawa fizyki na chwilę przestały się zgadzać, a przynajmniej logika świata zwichnęła. Pewnie każdy ma takich chwil kilka w życiu i one potem siedzą pod powiekami, gdzieś w kącikach, i – nie wiesz kiedy, nie wiesz dlaczego – znienacka wracają".
Tak jest, prawda?
Bardzo polecam "Monolok". To niedługa, ale niesłychanie intensywna lektura.
Dzielę się także rysunkiem z nadzieją, że sprawi Wam radość.
To z miłością.
I zapraszam tam ----> Przypominam tam moje starsze prace. Szczegolnie na fb.
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska
Masio, the Grabowski Witches and Syfon from Makowska Street
In Paweł Sołtys's beautiful, beautiful book Monolok, the narrator — a men's barber — writes towards the end:
"There must be, somewhere, perhaps very close by, a women's hairdresser who would tell all these stories differently, as though reflected in a mirror. From the other side of the story. From a woman's memory, which remembers different things from mine."
I am not a women's hairdresser. Instead of scissors, I hold a nib pen in my hands. But in my drawing, I have tried to tell a man's story through a woman's sensibility. It gave me enormous pleasure, for the author's stories unfold with great tenderness and a touch of magical lyricism.
The stories of the people of Grochów, a district of Warsaw, are far from sugar-coated. These are men's stories of struggling through life, scented with vodka and shaving cream. As the author writes:
"Strange stories grew here like bracket fungi on beech trees. For a fungus to take root, the tree must first have been wounded. And there was no shortage of the wounded here."
And so we meet Masio, who was never in a hurry to get home, preferring instead to stand in the rain, fishing for silver fish with an enormous fork on a street in Grochów.
Or the three sisters who "read the cards, real tarot cards, none of those childish tricks." The Grabowski witches.
Another story tells of Szewa the Flower Seller, who walked through the ghetto with a rose in her hair. And then there is Syfon from Makowska Street, who gathered swans in the square behind his house and, whenever he had nothing better to do, would lie down among those magnificent birds and drink himself into oblivion.
These stories are profoundly human, filled with suffering, joy, love, loneliness and bewilderment. The author captures in them something of the universal essence of life. Take these words, for instance:
"Because sometimes you simply don't know what's what, or what belongs where. You live for so many years, and yet there are moments when you just stand there, staring like a rook, unable to understand. As though the laws of physics had stopped making sense for a moment, or at least the logic of the world had slipped out of joint. I suppose everyone has a few such moments in their life, and afterwards they linger beneath the eyelids, somewhere in the corners, and — you never know when, you never know why — suddenly they return."
That's how it is, isn't it?
I warmly recommend Monolok. It is a short but extraordinarily intense read.
I am also sharing my drawing, in the hope that it will bring you some joy.
With love
K.
You will find me there too ----> I post my older works there, especially on Facebook .
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska
Gramophon plays Maria Callas - Casta Diva