Solitude
Samotność
Gdybym miała metaforycznie opowiedzieć Wam o moim doświadczeniu pisania bloga, napisałabym, że czuję się, jakbym podróżowała w kapsule dryfującej przez bezkres kosmosu.
Kapsuła jest niewielka, ale bardzo wygodna i przytulna. Rozświetla ją ciepłe światło spod lampki, a ja siedzę czasem przy biurku, czasem na sofie, tuż przy oknie z widokiem na mijane galaktyki, i piszę listy. Potem nadaję je w przestrzeń z nadzieją, że znajdą odbiorcę, że dotrą gdzieś daleko, do innego pokoju, w którym również pali się ciepłe światło i stoi wygodny fotel.
Jest dużo samotności w tej kapsule, ale jest w niej także mnóstwo książek, trochę ulubionych obrazów i gramofon, z którego puszczam muzykę, kiedy robi się zbyt cicho.
Ta samotność bywa chwilami uciążliwa, a chwilami wręcz ekstatycznie przyjemna i przynosi mi radość. Głównie dlatego, że wokół mnie robi się miejsce na doświadczanie sztuki — malarstwa, literatury i muzyki, które są dla mnie niewyczerpanym źródłem inspiracji. Uwalniają mojego twórczego ducha niczym dżina z butelki, dla którego nie ma rzeczy niemożliwych.
Pisał o tym Rilke w Listach do młodego poety.
"I jeżeli ci, którzy są bliscy sercu, są daleko, wówczas przestrzeń wokół ciebie rozciąga się szeroko i od razu jesteś pomiędzy gwiazdami. Czerp przyjemność ze swojego wzrastania, w którym nikt nie może ci towarzyszyć, i bądź życzliwy dla tych, którzy zostali gdzieś tam. Bądź dla nich wspierający i delikatny, nie martw ich swoimi wątpliwościami i nie wystraszaj swoją pewnością siebie i radością, której mogą nie zrozumieć".
Rilke zachęcał, by nie bać się samotności, bo jest ona najgłębszym spotkaniem z samym sobą. Może przynieść odpowiedzi na pytania, które od lat nosimy w sobie. Dla artysty jest także drogą do odkrycia wewnętrznej konieczności tworzenia.
Poeta pisał w listach również o smutku, wątpliwościach i lękach, które towarzyszą samotności. Radził, by nie ba się własnego świata: "If it holds terrors, they are our terrors" — jeśli kryje on w sobie przerażające rzeczy, to są one naszymi własnymi lękami. Dlatego Rilke proponuje je kochać.
Porównywał nasze demony do mitycznych smoków, które czekają na swoje księżniczki, by te je ocaliły. A zatem może nasze demony po prostu pragną, żebyśmy je dostrzegli? Na pewno tez chca od nas odwagi i milości.
Rilke pytał: "Dlaczego chcesz wykluczyć z życia wszystkie niewygody, nieprzyjemności, cierpienie, ból i smutek, skoro nie wiesz, jaką pracę wykonują w tobie?"
No tak. Tylko jak taką falę lęku czy wątpliwości "wytrzymać"?
Rilke proponował bliskość z naturą. Mnie pomaga literatura.
Nie boję się rzucić w otchłań samotności, bo wiem, że uniosą mnie słowa.
Between wor(l)ds przecież.
Poza tym w mojej kapsule jest portal, który w każdej chwili może przenieść mnie do domu z różanym ogrodem.
W sumie tak — kiedy słowa już nie pomagają, natura na pewno nas "wytrzyma". Tego również doświadczyłam.
Poza tym warto wierzyć poecie, który pisze:
"Życie pamięta o tobie, trzyma cię w swoich dłoniach i nie pozwoli ci upaść".
Lubie Rilkego.
To jeszcze obrazek z obraków - czyli kolaż i puszczam list w kosmos. Niech się niesie. Może wpadnie w jakieś zaciekawione ręce. Bardzo bym chciała.
Z miłością,
K.
Psst…
Po tych kosmicznych rozmyślaniach przypomniałam sobie przepiękną książkę Kena Liu The Paper Menagerie and Other Stories. Znacie?
Muszę koniecznie kiedyś Wam o niej opowiedzieć.
Ale to innym razem. Już jest naprawdę późno.
I zapraszam tam ----> Przypominam tam moje starsze prace. Szczegolnie na fb.
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska
Solitude
If I were to describe my experience of writing a blog through a metaphor, I would say that I feel as though I am travelling in a little capsule, drifting through the boundless reaches of space.
The capsule is small, but wonderfully comfortable and cosy. It is bathed in the warm glow of a lamp, and there I sit, sometimes at my desk, sometimes on the sofa beside a window overlooking the galaxies passing by, writing letters. Then I send them out into space, hoping they will find someone, that they will travel far enough to reach another room, somewhere in the universe, where a warm light is also glowing and a comfortable armchair awaits.
There is a great deal of solitude in this capsule, but there are also countless books, a few favourite paintings, and a record player on which I play music whenever the silence grows too deep.
At times, this solitude can be burdensome; at others, it is almost ecstatically pleasurable, bringing me a wonderful sense of joy. Mostly because it creates space around me to experience art — painting, literature and music — which are inexhaustible sources of inspiration. They release my creative spirit like a genie from a bottle, for whom nothing is impossible.
Rilke wrote about this in his Letters to a Young Poet.
"And if those who are dear to your heart are far away, then the space around you stretches wide, and suddenly you find yourself among the stars. Take pleasure in your own growth, in which no one can accompany you, and be kind to those who have remained somewhere behind. Be supportive and gentle with them; do not trouble them with your doubts, nor frighten them with your confidence and joy, which they may not understand."
Rilke encouraged us not to fear solitude, for it is the deepest encounter with ourselves. It may bring answers to questions we have carried within us for years. For an artist, it is also a way of discovering that inner necessity to create.
In his letters, the poet also wrote about the sadness, doubts and fears that accompany solitude. He advised us not to be afraid of our own inner world: "If it holds terrors, they are our terrors" — if there are frightening things within it, they are our own fears. And so Rilke suggests that we love them.
He compared our inner demons to mythical dragons waiting for their princesses to come and rescue them. Perhaps, then, our demons simply long to be seen? Surely they also ask us for courage and love.
Rilke asked: "Why do you wish to exclude from your life all discomfort, unpleasantness, suffering, pain and sorrow, when you do not know what work they are doing within you?"
Well, yes. But how are we supposed to endure such a wave of fear or doubt?
Rilke suggested seeking closeness to nature. For me, it is literature that helps.
I am not afraid to throw myself into the abyss of solitude, because I know that words will carry me.
Between wor(l)ds, after all.
Besides, there is a portal in my capsule that can transport me, at any moment, to a house with a rose garden.
And yes, when words can no longer help us, nature will surely be able to hold us. I have experienced that too.
Besides, it is worth trusting a poet who writes:
"Life has not forgotten you. It holds you in its hands and will not let you fall."
I like Rilke.
So, one more picture made of pictures — a collage — and I shall send my letter out into the cosmos. Let it drift wherever it may. Perhaps it will find its way into a pair of curious hands.
I would love that very much.
With love,
K.
Psst…
After all these cosmic musings, I suddenly remembered a beautiful book by Ken Liu, The Paper Menagerie and Other Stories. Have you read it?
I really must tell you about it one day.
But that is a story for another time. It is already terribly late.
You will find me there too ----> I post my older works there, especially on Facebook .
fb: @between.words.2025
in: @kasia_m.baranowska
Gramophon plays Johann Johannsson - Heptapod B