Ponieważ wydarzyła się "maria awaria", dzisiaj zostawiam tylko grafikę pt. "Melancholia" i tekst Béli Hamvasa.

"Życie jest tak stworzone, że choćby nie wiem jak było gorzkie, dręczące, ciemne, nędzne czy brudne i zatrute, zawsze znajdzie się w nim kropla błogosławieństwa, kropla miodu. Bez tej kropli słodkiego miodu nie sposób żyć (...).

Ostatnią kroplą miodu w życiu człowieka jest melancholia.

Bezgłośny i bolesny zachwyt nad bezsensowną i niepojętą przemijalnością życia. Uśmierzająca słodycz na brzegu białej ciemności."

Tak sobie myślę, że melancholia rozpuszcza każdą ciemność, nie tylko tę ostateczną.

Ale Béla Hamvas napisał także, że "skok w chwilę obecną to salto immortale — to nieśmiertelność", także ponieważ u nas w końcu słońce, wybieram się na długi, prześwietlony światłem spacer, by pobyć w jasnym tu i teraz.

Tyle na dzisiaj. Do następnego razu!

K.

Because a "maria awaria" happened (minor mishap), today I am leaving only the drawing titled Melancholia and a passage by Béla Hamvas.

"Life is made in such a way that no matter how bitter, tormenting, dark, miserable, dirty or poisoned it may be, there will always be a drop of blessing in it — a drop of honey. Without this drop of sweet honey it would be impossible to live (...).

The last drop of honey in a human life is melancholy.

A silent and painful wonder at the senseless and incomprehensible transience of life — a soothing sweetness at the edge of white darkness."

It seems to me that melancholy dissolves every darkness, not only the final one.

Béla Hamvas also wrote that "the leap into the present moment is a salto immortale — it is immortality." And since the sun has finally appeared here, I am going for a long walk filled with light, to spend some time in the bright here and now.

That is all for today.
Until next time,

K.