Jestem jednak bardzo niecierpliwa. Chciałam poczekać z kolejnym postem do następnego tygodnia, ale tak dobrze mi się wczoraj i dziś "printowało", że wrzucam — z entuzjazmem, który towarzyszy mi od kilku dni — nową grafikę, a nawet dwie, bo kolejna znajduje się pod tekstem. Obie nawiązują do herbertowskiej lampy z wyspy Mull, o której wspominałam...
I zaczął się listopad. Miesiąc, w którym nieodwracalnie robi się ciemno, miesiąc, w którym zapala się latarnie. W Anglii z tej okazji jest sporo "light events". Na przykład w pobliskim Winchester ulicami ciemnego miasta przechodzi cała procesja mieszkańców z płonącymi żywym ogniem pochodniami. Zatem listopad. Zatem zapalam latarnię i ja. Ostatnim...
Zaczynam etap rysowania nie na białej kartce papieru, a na aluminiowej płytce. Będę testować swoje granice w technice "drypoint", po polsku zwanej "sucha igła". Niby to samo rysowanie, ale trochę inne. Mam mniejszą kontrolę nad techniką, po pierwsze z braku praktyki – rysowanie na metalu jest twardsze, wymaga nacisku, po papierze piórko się ślizga,...
Ponieważ w weekend nie było rysunku, wrzucam w środku tygodnia monoprint sprzed 10 lat. Bardzo go lubię. Jest w nim jakaś nieodparta siła, a nawet zawziętość, żeby przenikać nieprzeniknione, żeby odkrywać "podszewkę świata". Bardzo mechaniczna ta podszewka w tej grafice się okazuje i bardzo aktualna w dzisiejszych czasach AI. Dla równowagi powinien...
"Space Crone" (Kosmiczna Wiedzma)
Postanowiłam opanować moją ostatnią skłonność do małmazji (fraza z Orlanda Virginii Woolf) i opowiedzieć Wam o Orlandzie, korzystając z materiałów, które już mam. Zabawiłam się więc w Szymborską i z moich prac wycięłam kolaż. Może nie jest to najdoskonalsza oprawa dla tej genialnej lektury, ale musi wystarczyć, bo bardzo, bardzo chciałam w ten...
Chciałam dzisiaj podzielić się wrażeniami z lektury Orlando Virginii Woolf, ale nastąpiła zmiana planów — pomimo że tekst jest już gotowy. Mianowicie, rysunek, który miał ilustrować post, nie wyszedł tak, jak chciałam — szkoda. Niektóre swoje prace chowam głęboko w szufladzie i nie lądują w koszu tylko dlatego, że spędziłam nad nimi naprawdę sporo...
Ponieważ najbliższy weekend spędzam w Warszawie, pomyślałam, że odezwę się wcześniej. Chciałabym podzielić się jedną z prac, które rysowałam ostatnio dla Pawła Baranowskiego, Piotrowego brata – ilustrując jego covidowe wiersze. Mamy w rodzinie prawdziwego poetę!
"Ludzie nieznaczni. Taktyki przetrwania"
Monotypia, którą się dzisiaj z Wami dzielę, pochodzi sprzed 10 lat. To trudna praca. Opowiada o napięciu, stresie, rozpaczy, szarpaninie duszy – takim stanie, po którym jest już tylko cisza. To moja wersja "Krzyku" Muncha. Były dwie takie prace – jedna z nich bardzo szybko się sprzedała na mojej pierwszej zbiorowej wystawie inaugurującej roczny...